In het centrum van de Romagna, floreert een prachtige stad die tot wereldpatrimonium van de Unesco werd uitgeroepen en die in het verleden tot drie maal hoodstad werd uitgeroepen
Hoodstad van het westelijk Romeins Imperium,
hoodstad voor Teodoricus, koning der Gotheni,
hoofdstad van het Byzantijns Keizerdom in Europa.
 
De etimologie van Ravenna herleidt tot het fenisische woord  Rhaama, (betekent geluid van het water), dat later evolueerde in Ravennaa, eerste historische naam van de stad.
De stad, sinds zijn orginiges geidentifieerd met water, herbergde reeds een vloot van gevechtsschepen ter bescherming van de aanvallen over zee in de 1ste eeuw n.C, in Romeinse haven van Augustus.

In de Vde eeuw n.C., met de goedwil van Onorium, komt de stad in het bezit van Valentiniano III, maar gezien zijn jonge leeftijd, was het zijn moeder Galla Placidia, dochter van Teodosius, die het beheer op zich nam.
In deze periode groeide Ravenna op  tot een verfijnde en rijke stad en uit deze periode dateerd de bouw van
De Basiliek van Ursiana (heden verwoest),
de Neoniaanse Doopvont  
het zogenaamde Mausoleum van Galla Placidia,
San Pietro (heden San Francesco)
en San Giovanni Evangelista, naar legende opgericht naar wil van Galla Placidia als dank voor de goede afloop van een terugreis uit Kontantiinopel.

Een rustige periode volgt, na de inname van  Ravenna, in 476, door Odoacre, hoofd van de keizerlijke garde, tot 493,  toen Teodoricus, koning der Ostrogothen, de stad veroverende en weer tot een groot gloren bracht. Aan hem worden de constructies van de ariaanse religieuse bouwwerken toegekend en de modificatie van het urbaniste met de kreatie van een Gothische wijk, waar ook zijn woonplaats was in een prachtig en complex paleis

Na de dood van Teodoricus (526) begon een duistere periode, met moeilijke relaties tussen Gothen en Byzanthijnen.  Toen Giustianius aan de macht kwam, ontstond de gotisch-byzantijnse oorlog, met de uiteindelijke overwinning van Giustinianius, die de oostelijke en westelijk keizerdommen unifieerde.
Het byzantijnse Ravenna kwam nu weer volop tot leven en het werd een overvloed aan luxe, marmer, mosaieken (zeker te bezichtigen de mosaiek "L’ospitalità di Abamo," in de Basiliek van S. Vitale, een voorbeeld van unieke paleochristelijke kunst).
In 750 nam Adolf, koning der Longobarden, Ravenna in en bracht de stad langzaam maar zeker tot vernietiging.